Ardennen Revisited

Dag 4  |  Etappe 4  |  Moulin de Bistain  |  70,8 km  |  357,6

Het lijkt me maar niet te lukken om bijtijds weg te rijden. Zaterdag in Nijmegen was ik ruim een uur na planning weg, gisteren meer dan 2 uur en vandaag is het ook weer 11.15u. Ik probeer maar om me er niet al teveel aan te storen, op dit moment is dit mijn ritme. 's Ochtends wil ik tot minstens 8 uur in bed liggen, uitrusten en bijkomen van de eerdere dagen, het inpakken en opruimen kost me ongeveer 3 uur, het is niet anders.

 

Pieter heb ik vanochtend net na tienen uitgezwaaid. Daarna nog even gekletst met een tijdelijke "local". De omgeving is prima voor wandelaars, maar ja dat geldt voor de gehele Ardennen. Dus waarom je nu juist op deze aggenebbish camping wil zitten?

Ik doe rustig aan, het is tenslotte vakantie en daarnaast ook voor tienen alweer bloedheet. Ik vul mijn bidons bij de tuinslang, niet bij het fonteintje. Gisteren werd mij druk gebarend duidelijk gemaakt dat het water bij de wasbakken niet drinkbaar is. Er hangt naast het woonhuis 1 tuinslang en daar een bordje naast met "eau potable". Ik vertrouw er maar op dat dat dan ook zo is... In mijn hoofd ben ik alweer bezig met de route van vandaag. Ik heb nog geen idee hoever ik kan geraken hier in de Ardennen. 10 Juni staat nog helder in mijn geheugen gegerift en ik vermoed dat ik zeker niet de 100 km kan halen vandaag. Ik ga uit van 60 tot 70 en dat is dan echt max. Ik neem me voor om tussen 4 en 5 een camping te "zoeken" zodat ik ook wat rust heb na het fietsen. Maar eerst moet mijn proviand worden aangevuld: drinken en eten.

Ik stippel de weg via Spa uit -bij binnenkomst van het dorp is er een grote supermarkt- om daarna meteen weer op de route uit te komen. Dat betekent dat ik vanaf de camping meteen mag klimmen -en als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel aan met koude spieren een helling op rijden (en aan de tent op zetten in het donker, maar dat is logisch)- en daarna vanwege de inkopen afdalen naar Spa. Vervolgens komt de klim naar Francorchamps uit de "Route Eddy Stigter 2006" waar ik op 10 juni al binnen een uur na vertrek er helemaal doorheen zat. Hmm, ik "verheug" me er nu al op. Kwart over elf, ik zit weer op de fiets en het door de bomen gefilterde zonlicht geeft een aangename blik op de wereld.

Ik verbaas me erover dat ik -behalve wat sputterende bovenbenen- me weer helemaal ok voel na het afzien van gisteren. De klim valt niet licht maar ik geniet ervan dat ik in 5 minuten alweer helemaal in het zweet zit. De weg naar boven gaat door een woud van bomen en hier is het aangenaam. Na de klim kom ik op een open stuk en de hitte is hier zeer voelbaar. Ik kruis de snelweg -route du soleil, vreemd om hier nu eens niet met de auto langs te razen maar te zien hoe deze omgeving er uit ziet- en passeer Tiège. Ik kijk nog even rond of ik iets herken van 10 juni, tevergeefs. Via een brede weg kom ik in Spa uit bij de Supermarkt. Ik neem de tijd en sla in voor zowel lunch (2x) als avondeten, ik weet niet wat ik onderweg nog tegenkom. Wanneer ik alles weer in mijn tassen probeer te proppen stopt er een motorfietster die in het Vlaams de weg vraagt, alsof ík hier vandaan kom. Een zwerver spreekt me aan in onverstaanbaar (koeter)waals-frans en ik begrijp dat hij alleen wat aanspraak zoekt.

Rond half een ben ik op weg naar mijn "tantalus" kwelling, de klim naar Francorchamps. Wanneer ik de weg voor me steil omhoog zie gaan heb ik ook meteen weer visioenen van Harrie die aan de linkerkant van de weg zoveel mogelijk in de schaduw probeert te blijven. Het is nu later op de dag al veel warmer dan toen op 10 juni in de ochtend. Toch ervaar ik het niet zo, de vierde dag en ik begin al te wennen aan de hitte. Eigenlijk bevalt het me wel, m'n spieren blijven warm en soepel en het zweten gaat vanzelf. Ver voordat ik tussen de bomen uit ben zal ik naar rechts gaan. Toch duurt het naar mijn zin nog te lang voordat ik dat punt bereik. Voorbij de camping is het dan zover, ik sla rechtsaf en ben weer op de Groene Weg. Lekker door het bos en het stijgings percentage is weer onder de 5%. Ik weet dat aan het eind de klim naar Le Rosier (Vecquee) volgt. Die zouden we 10 juni ook doen -met meerderheid van stemmen geschrapt- maar dan van de andere kant. Voorlopig maak ik me daar nog maar niet druk over.

Ik ben al tot hier gekomen en in Limbourg had ik gisteren een stukje van boven de 10% dus de rest zal ook wel gaan. Ik geniet van het rijden door dit bos, bij elke afdaling creert de zwaartekracht voldoende snelheid voor het oprijden van de volgende helling. Ik zit in een perpetuum mobile! Aan het eind sla ik linksaf en bijna meteen begint de klim van 2 kilometer, in dit tempo is dat 20 minuten. In mijn hoofd ben ik nu echt in de Ardennen, deze helling is de eerste test: ga ik uberhaupt wel tot Sts. Maries komen? Na een minuut of vijf kom ik in cadans. Hoewel het heet en zwaar is, is het fietsen net draaglijk. Nadeel van deze geringe snelheid is dat de vliegen en muggen om je hoofd heen rondjes gaan draaien. Meestal zitten ze net voor je mond, neus of ogen. Een zonnebril is nu echt een must. Af en toe mep ik nijdig met 1 hand door de lucht. Ik raak natuurlijk niets maar ben een paar minuten van de frustatie verlost.

Mogelijk dat de woede net voldoende extra adrenaline opwekt om te kunnen blijven fietsen. Drinken lukt net niet bij deze inspanning, ik zou me maar verslikken. Net na de gebouwen die aanduiden dat dit een skigebied is, zwalk ik naar de linkerkant van de weg en stop op een onverhard weggetje, ff lunchen. Ik pauzeer minstens een kwartier, drink 2 flesjes met sportdrank leeg en eet wat brood en energy-bars. Wat verderop zie ik een man op een off-the-road motor (Honda XT of zoiets) komen aanscheuren. Hij stopt, zet z'n helm af en haalt een grote bruine envelop onder z'n trui en half uit zijn broek vandaan. Hij gaat staan wachten. Ben ik hier getuige van een of andere uitwisseling in het illegale circuit? Ik heb in elk geval weer iets anders om over na te denken dan de vermoeidheid of de hitte. Ik stap weer op voor de laatste 10 minuten van deze klim. De pauze en het voedsel hebben me opgekikkerd en ik rijd moeiteloos (huh) verder. M'n maag/darm vulling begint wel aardig in de weg te zitten, vanochtend niet kunnen lozen op de camping. Dat ritme is nog niet helemaal in het dagschema ingepast.

 

Bij "Het Bordje" stop ik voor een uitzicht, foto en het werpen van een gespierde vijfling. Ik ervaar dit als een moment van glorie. De Vecquee getrotseerd, Le Rosier is afgevinkt, eindelijk. Nu ben ik mentaal los: ik ga het redden! Meteen ook het hoogste punt van de gehele route bereikt. Die barriere is ook uit mijn hoofd. Een lange afdaling naar La Gleize voor de boeg. Onderaan gekomen zie ik rechts het cafe waar we op 10 juni op elkaar wachtten. Ik rijd snel door en daal verder af tot aan de oevers van de Ambleve. Net na het bruggetje is een eindpunt voor kano's en in de schaduw ga ik op een vlondertje boven het water mijn broodje met ham op eten. Er zijn al wat kanoers gearriveerd en de lucht is vol van hun uitgelaten gekwetter. Ze zijn blij dat ze droog zijn overgekomen. Voor mij zit een vrouw van iets over de 40 een boek te lezen. Zo te zien heeft ze niet gekanoed, ik vermoed dat ze wacht op iemand. Ik spreek haar aan: "Hier is het goed uit te houden hè.". Het is vandaag weer warmer dan gisteren, toen ik net afstapte begon ik meteen in de overdrive te zweten. Inmiddels ben ik goed afgekoeld en is het zeker hier net boven het water goed toeven. Bijna zo goed dat ik overweeg vandaag niet verder te fietsen. Ik raak met haar in gesprek. Ze wacht op man en zoon. Ze staan een paar dagen nabij Co en morgen kunnen ze de camping niet af tussen 11 en 17 omdat die andere Tour er voorbij komt. Dat zet mij even aan het denken over mijn route van morgen, vanavond nog checken! Ze vertelt dat ze veel wandelt en meedoet aan de vierdaagse. "Die van Nijmegen?". Juist die ja.

 

Ik stap weer op en mag meteen weer klimmen -een half uurtje maar- naar Rahier. Deze valt me zwaar, net lekker gepauzeerd, weer even geroken aan het leven dat vakantie vieren heet -niks doen, eten, drinken en lullen- en nu weer vol aan de bak in deze hitte. Waar ben ik eigenlijk mee bezig??? Rahier is een eindeloos lang durend lintdorp. Het lijkt hier echt niet op te schieten en al is de steilheid er even uit, ik baal want veel beplanting is hier ook niet. De zon brandt als een gek. In dat wat het centrum moet lijken staan wat meer bomen. Net daarna gaat het wat steiler omhoog en ik schakel terug. Mijn benen maaien in hoog tempo zonder weerstand rond. Het duurt even voordat ik besef dat de ketting eraf ligt. Ik denk meteen terug aan de rit van vorig jaar in het Sauerland met Harrie. Bij een klim net voor Affeln gebeurde precies hetzelfde. Blijkbaar is de voorderailleur nog niet helemaal goed afgesteld. Ik zoek een boom om mijn fiets tegen aan te zetten, aan de overkant. Een ezel komt balkend aanlopen en kijkt mij aan met een zielige blik. Het beest straalt eenzaamheid uit. Ik zoek een stok die stevig genoeg is, de eerste twee breken af. Met de derde lukt het me de ketting er weer op te krijgen. Met al het gewicht van de bepakking is het voortduwen van de fiets en tegelijkertijd het omleggen van de ketting een lastig en transpirerend klusje. Ik vervolg mijn toer de force en ben gelukkig wanneer ik de top bereik. Dit is meteen het einde van het dorp. Rechts, links en het gaat in een daverende vaart (+10%) naar beneden. Nog geen 5 minuten tegen 30 minuten klimmen!

Over een bruggetje gaat het links in de richting van Lierneux. Een zeer lange minimaal stijgende weg langs de Lienne met veel loofbomen. Behalve de zeer slechte staat van het asfalt -dit moet wel een arme gemeente zijn- heb ik hier geen klagen, het fietst heerlijk in deze relatieve koelte. Ik hoop dat ik snel iets tegenkom waar ik mijn bidons bij kan vullen en wat cola kan kopen. M'n voorraad slinkt en de dorst blijft toenemen. Er is haast niet tegen deze hitte op te drinken. Er gaat vandaag meer dan een liter per uur doorheen en nog heb ik af en toe een droge mond. God reageert meteen want bij Habièmont is er een tankstation: Snickers, 1,5 liter water, cola en energydrank, ik kan weer vooruit. Hierna wordt het wegdek weer wat beter. Ver voor me zie ik 2 fietsen met volle bepakking. Even later constateer ik dat ze stilstaan, ik nader wel heel snel. Twee dames van net boven de 40 staan om onduidelijke redenen stil. Wanneer ik vlak bij ben roep ik hoi. Een van de vrouwen roept verbaasd hallo terug. De andere kijkt me alleen maar verdwaasd/onverschillig/bozig aan. Wanneer ik ze passeer, vraag ik of alles in orde is. Het duurt even voordat het antwoord, "ja hoor" volgt. Een paar minuten denk ik over deze conversatie na.

Wanneer je uren met je eigen gedachten alleen bent, dan is het wisselen van een paar woorden met iemand al een heel gesprek. Wat was er nu met deze dames? Ze hadden geen pech, het was hier niet steil noch zeer heet. Ik vond het moeilijk te begrijpen dat ze er hier misschien doorheen zaten, of 1 van beide. Ik voelde me erg goed en sterk, het zwaarste van de Ardennen achter de rug, eind van de middag, dus nu op zoek naar slaapplaats. Voor vandaag zat het er mentaal grotendeels weer op, ik mag weer gaan verlangen naar bier, bad, bunkeren en bed (B4/QB). Het blijft me bezighouden en ik merk dat ik ongemerkt langzamer ga fietsen. Het nadenken kost energie. Mogelijk wil ik de dames aan laten sluiten zodat ik ze kan vragen hoe dit zit.

Even later zie ik links van mij een rustplek aan het water. Ik stop om wat te eten. Er is een bankje in de hete zon, een brugje met schaduw en aan de overkant een klein strandje in de schaduw. Op de laatste plek zitten twee jonge meiden met een hond. Deze begint te blaffen en te dreigen op het moment dat ik mijn fiets tegen het bankje parkeer. De dames moeten lachen om de hond en kijken mij daarbij aan. Ik zeg bonjour en lach terug. Ze antwoorden en gaan verder met hun gesprek. Wanneer ik me installeer op het brugje blijft de hond blaffen en aanstalten maken via de rivier naar mij toe te komen. Ik negeer de hond en eet een tomaat en mozarella. Ik bekijk de dames die mij verder negeren. Het lijken zussen en de rechter is duidelijk zwanger, ze genieten hier van de koelte, de rust en het gesprek met elkaar. Ze zien er kalm en tevreden uit. Wanneer ik weer naar mijn fiets loop, zijn ze inmiddels met de hond in het water aan het spelen. We groeten elkaar en ik ben weer op weg.

Na 5 minuten zie ik de 2 dames van eerder voor mij fietsen. Even later zetten ze hun fietsen weer aan de kant. Hier is het wat steiler en opener. Wanneer ik ze passeer groeten we elkaar, zij nu allebei maar met minimaal (geen) enthousiasme. Ik vermoed dat ze helemaal kapot zijn en nog heel ver moeten. Ik stop niet, ik ben net pas opgestapt. Bij Verleumont mag ik nog eens uit het zadel voor een steile klim. Passeer het mooi gelegen Sart en besluit een camping verder te gaan. Dat levert me ook nog de klim naar Langlire op, oef. Na Cherain kom ik op een smalle weg door een naaldbos naar beneden. Een prettige afsluiting van de dag want aan het eind ligt rechts de camping.

Twee biertje op het terras, de tent opzetten, een douche in het klamvochtige sanitairgebouw, eten en ik ben weer helemaal boven Jan. Ik sta aan de rivier de Ourthe. Dat brengt met zich mee dat het hier stikt van de muggen. En dan niet die kleine zoals in Nederland, nee deze zijn 4 centimeter en steken navenant gemener. Op mijn bovenbenen heb ik al twee plakaten van 20 centimeter, rood en jeukend. Mijn buren komen ook uit Nederland. Ze bieden me koffie aan, die ik afsla: eerst eten en bijkomen. Ze hebben een zoontje, vertellen dat ze ook fietsvakanties hebben gedaan en zijn jaloers op mij omdat ze nu niet de mogelijkheid zien om hetzelfde te doen. Tegelijk met mij arriveerden 9 jeugdige wandelaars met rugzakken op de camping. Het zijn Vlamingen. Vandaag hebben ze 10km gedaan, zijn de weg kwijt geraakt en hier uitgekomen. Het zijn (beginnend) studenten, de 4 dames die er bij zijn vonden het te zwaar. Een van de groep is duidelijk de leider/routebepaler. Zo te zien heeft hij geen moeite met de inspanning, duidelijk ervaren en getraind. 's Avonds zijn ze nog lang druk met praten en lachen. Blijkbaar ben ik niet zo moe om van hen niet wakker te liggen. Dat leg ik maar uit als een positief dagresultaat.