Luxe!(mburg)

Dag 5  |  Etappe 5  |  Goebelsmuhle  |  53,3 km  |  410,9 km

Ik ben vroeg wakker maar blijf liggen tot 8u. Weet nu al dat ik niet voor 10u zal vertrekken. Vandaag zit die andere tour op mijn route. Ik heb nog niet de exacte gegevens maar vermoed dat ze rond 2 uur in de buurt van Wiltz zijn. Omdat ik graag door fiets schat ik in dat ik niet voor half twaalf hoef te vertrekken omdat ik anders zal worden opgehouden. Het is weer bloedheet bij het inpakken van de tent. Wanneer ik mijn matje heb opgerold stroomt het zweet met emmers tegelijk van mijn lijf. Ik trek voor het eerst geen fietsshirt maar een hempje zonder mouwen aan. Ik neem afscheid van mijn buren en ga op weg. De eerste 10 minuten nog lekker door het bos de rivier volgend. Daarna een pittige klim naar een wat kaler gedeelte. Ik merk dat ik moe ben en niet in mijn ritme kom. Het fietsen valt me zwaar. Nu volgen veel landbouwgebieden met vnl. graan en mais. Na een half uurtje blakerende zon begin ik mijn nek te voelen, auw het brand. Ik neem me voor morgen beter te smeren. Na vijf minuten proberen de pijn te negeren stop ik toch maar. Ik trek het hempje uit en mijn fietsshirt aan en rol het hempje op om het in mijn nek te leggen. Verder fietsend merk ik dat de pijn zeer snel afneemt. Eigenlijk is dat natte hempje in de nek wel erg lekker.



In Bourcy -dat drie huizen groot is- valt me op dat de kroeg dicht is. Ik zoek de supermarkt want mijn voorraden zijn geslonken tot een minimum. Vanaf hier is het nog meer dan een uur voordat ik weer winkels tegenkom. Het is 12.45u en de supermarkt heeft siesta (damn) tot 13.30u, bijna een uur wachten. Ik schik me in mijn lot en ga maar eens een begin maken met het lezen van de boeken die ik bij me heb. Daar ben ik de afgelopen dagen nog niet aan toegekomen. Vandaag is vanaf nu een rustig-aan-dagje, net geen rustdag maar toch...
Na kwart over een groeit er een kleine rij voor de winkel, een oude oma, moeder met kinderwagen, een man in zijn auto en twee kinderen. Precies om half twee gaat de deur van het slot, we mogen ons geld komen brengen. Leek het van buiten nog een redelijk gebouw, van binnen is het toch maar een klein supermarktje. Wat wil je ook in zo'n van-God-verlaten gat ergens in de grensstreek van zuid-oost België. Ondanks het geringe vloeroppervlak ben ik toch onder de indruk van het assortiment. Ze hebben hier zelfs Zip-Lock zakjes! En ook nog eens van het formaat waar ik in Nederland een week naar gezocht heb. Ik koop meteen een doosje, dit kan ik prima gebruiken voor het schoon/drooghouden van mijn routeboek. Wat ik nu heb doet dat ook, maar met het minpunt dat de route maar moeilijk te lezen is, deze zakjes zijn tenminste echt doorzichtig.

Ik sla goed in en reken voor € 20,- af. Buiten begin ik meteen te bunkeren, ik heb echt trek. Achter mijn fiets zie ik nog 2 zwaar bepakte fietsen staan, tassen open, handdoeken over voortassen, even kijken naar het routeboek: DGW (De Groene Weg)! Aan de fietsen en tassen te zien vermoed ik dat dit de dames van gisteren zijn. Ik ga verder met lunchen, er was geen brood meer dus heb ik schuitjes gekocht, ben alleen het beleg vergeten. Ik ga nog even terug de winkel in voor ham. Bij het koelvak staan de 2 dames van gisteren. Ik spreek ze aan en stel me voor. Joke (blond, lang, smal, bril) en Simone (donker, slag, kort, stevig) hebben 4 weken voor DGW. Da's relaxed en ok! Ze gaan terug met de autoslaaptrein. Eerder fietsten ze in Schotland (? voor wat ik me herinner, het was ergens op de eilanden voor de kust van holland ;-)) de zwaarste route uit het "assortiment". In mijn ogen zijn ze dus ervaren. De hitte en de accidentatie van de Ardennen valt hen ook zwaar, om maar niet te spreken van het inpakken van de tassen 's ochtends. Ik moet lachen, ook dat is mijn grootste ergernis van de dag.

Buiten gekomen beginnen zij ook meteen te lunchen. Onder het praten eten we alledrie. We hebben het nog over ons ontmoeten van gisteren en ze bevestigen mijn vermoeden dat ze het erg zwaar hadden. Voor hen ben ik de gele man (hoe komen ze daar op). Elke toespeling op die bijnaam zet ik meteen uit mijn hoofd. Ze zijn iets eerder klaar met eten dan ik. Onder een: "we zien je nog wel want je rijdt toch harder", en -van mijn kant- "Dat zullen we nog wel eens zien!" stappen ze weer op. Ze rijden tot Schleif en willen daar kamperen. De route voert over de camping (echt waar!) dus we zullen elkaar daar toch wel ontmoeten.



Ik pak mijn tassen weer in (wat alweer een eeuwigheid lijkt te duren) en vertrek. Op een hellinkje vlak voor de grens met Luxemburg loopt mijn ketting weer van het voorblad (ik denk aan Harrie). Bij gebrek aan een stokje -hier groeit enkel graan, geen boom in velden en wegen (!) te bekennen, de hele ochtend nog geen schaduw gehad- sla ik aan het denken. In enkele tellen verschijnt de multitool met steeksleutel in mijn virtueel-visueel brein. Zonder maar een spatje vet aan mijn vingers draai ik de ketting in een vloeiende beweging op het voorste tandwiel. De grensovergang is een helling van 15% in de voor mij meest gunstige richting: bergaf. Meteen 2 wijzigingen in omgeving/comfort: beter asfalt en heel veel bomen. Lekker om in Luxemburg te zijn! Ook is de accidentatie meteen een stuk minder. Vlak voor de camping van Schleiff begint een fietspad dwars door het bos en vlak langs een rivier, dat tot aan Wiltz doorloopt. Dat betekent ook geen last van auto's! Ik rijd nu over het camping terrein en ergens halverwege is er een oploopje rondom Simone en Joke. Ik stop even en krijg meteeen ranja aangeboden van de witte duiven brigade. Die is hier neergestreken vanwege die andere tour. Ik sla de ranja af, wens Joke en Simone een goede vakantie en ben weer op weg. Even verderop moet ik over de hoofdweg, het fietspad is gedeeltelijk afgesloten. Een kort klimmetje dwingt me tot terugschakelen. Meteen loopt de ketting er weer af. Ik baal en spreek met mezelf af om dit vandaag nog te controleren en af te stellen.



Bij het binnenrijden van Wiltz stuit ik op een paar Amerikanen, 2 met een racefiets en 1 met een busje. Ze horen bij elkaar. Jeff is begeleider van 2 Amerikaanse stellen van middelbare (45-60) leeftijd. Hij woont in Zweden maar komt oorspronkelijke uit Californië. Ik raak met hem in gesprek en merk dat ik geen haast heb om door te gaan. Vandaag is weer heter dan gisteren, ik wil best kalm aan doen. Jeff informeert naar mijn tassen, wil prijs weten enzo. Hij is blijkbaar op de hoogte want weet ook de prijs in dollars. Hij verbaast zich over het gewicht dat ik mee tors (what else is new, hij is niet de eerste). Jeff is zo'n typisch relaxte amerikaan: it's ok. Zijn houding is maar schijn, Scott en Sue zijn al een half uur te laat voor de rendez-vous. Jeff maakt zich toch een beetje zorgen. De andere 2 fokken elkaar op. Ik stap maar weer eens op en beloof naar S&S uit te kijken. Tijdens de klim naar het centrum komen ze me tegemoet gesjeesd: Scott in wielren tenue (hij heeft een baard, lijkt me een betere persoonbeschrijving dan het "wielrentenue" dat Jeff aangaf. Blijkbaar was de baard voor Jeff al te gewoon) en Sue in een lichtblauw halter shirt (ze zal vast nog wel iets aangehad hebben maar dat kan ik me niet herinneren, dit is de beschrijving van Jeff). Ik zwaai ze tegemoet, we groeten elkaar en ze knallen verder op weg om Jeff weer gelukkig te maken.

De klim is stevig, wanneer ik weer ben afgedaald (@%#$@!) stop ik bij de brug voor een zakje chips en een colaatje. De weg naar de camping is aan de overkant, maar ik besluit hier niet te kamperen. Er staat nu 30km op de teller en het is pas half vier. Ik rijd omhoog naar het oude gedeelte van Wiltz. Het verkeer is hier drukker dan ik gewend ben de afgelopen dagen. Daar komt nog eens bij dat ze hier ongedurig zijn achter het stuur, het lijken wel italianen met dit verschil dat ze niet zo goed rijden. De klim duurt lang en ik kijk herhaaldelijk in het routeboek, vermoedend dat ik verkeerd rijd. Ik kom er met het kaartje en de beschrijving niet goed uit, doorrijden maar. Bij een tankstation koop ik een fles water van 1,5 liter. Ik kan hier afrekenen in 5 talen: Frans, Duits, Engels, Letzenburgs en Nederlands. Vier dus want het lokale koeterwaals ben ik niet machtig. Het is weer dorstig weer. Ik blijk toch goed te rijden, in het oude centrum pin ik, en ben meteen weer en route. De klim reikt tot ver boven de stad, waar ik een mooi uitzicht heb tot in België. De stad uit is de landschappelijkheid weer terug en ook de rust. Via mooie weggetjes langs landerijen (graan/gras), langs een apart gevormde watertoren koers ik aan op de Sûre. Die volg ik verder langs dicht beboste hellingen. Prachtige omgeving hier, goed gebied om te wandelen. Het is hier tussen de bomen en naast de rivier vochtiger dan ik de afgelopen dagen heb ervaren.



Na een forse afdaling bereik ik de afslag naar Dirnbach waar een camping is. Goebelsmuhle is niet veel verder meer -routeboek zegt 4 km- en ligt wél op de route. Ik rijd door, ook al vermoed ik dat Dirnbach iets rustiger ligt. Na 1 km ben ik al op de camping van Goebelsmuhle. Eerst maar 'ns 2 biertjes dan de tent op zetten. Onder het koken komt Robbe (een vlaams jongetje van ong. 10 jr) me allerlei lastige vragen stellen. Ik maak kennis met de buren: Jessi en Henk uit Asten en hun kinderen Tim, Jette en Guus. We raken in gesprek over hun vak, ze geven beiden les op een middelbare school, en praten over fietsen, wandelen, kinderen en de omgeving. Henk kwam al op deze camping toe hij nog een klein jongetjes was en de oma van de camping herkende hem meteen. Ze bieden me koffie aan en later ook wijn, die ik afsla: morgen weer fietsen... Als ik niet zo hondsmoe was zou ik nog wat langer zijn blijven zitten, het is echt gemoedelijk met deze brabos, maar om 11 uur duik ik toch maar de tent in. Het was weer een lange en drukke dag met veel leuke ontmoetingen (hoezo eenzaam?).