Lekke Band!

Dag 28  |  Etappe 26  |  Arc-et-Senans  |  102,7km  |  2192,0km

Alweer vroeg op, het ritme begint te komen en bestendigt. Ik wil snel weer fietsen, voel me brak na een slechte nacht met veel last van mijn maag en darmen. Gisteren toch weer onverstandig water van de camping in de bidons gedaan. Al eerder nam ik me voor alleen nog flessenwater te gebruiken. De lange tocht van gisteren is behoorlijk in mijn lijf gaan zitten. Ik ben moe, maar dat is al dagen zo. Eigenlijk vanaf het begin van deze tocht: 's ochtends moe. Ik rijd door en heb elke dag weer een moment dat het beter gaat, dat me voortduwt en in beweging houdt. Net als het karretje van een achtbaan dat elke helling op afremt om daarna weer met enthousiasme de diepte in te duiken.



Dit deel van de tocht is erg mooi. In mijn herinnering was alleen het stuk langs de Ain helder gebleven, maar het groen, de heuvels en de rust hier zijn zeker zo de moeite waard. Het klimmen neem ik op de koop toe, al zijn er wat zeer steile stukjes bij. Tot Pont-de-Poitte vecht ik tegen mijn protesterende lichaam. Het fietsen gaat maar moeizaam, gelukkig weet ik te genieten van het weer en de omgeving. Zo valt het mee. Wat ik op de heenweg door mijn haast om bij de vlaamse dames aan te sluiten naliet, doe ik nu wel. Ik bezoek de kookpotten van de reuzen in de Ain, vlak bij de brug van Poitte. Gigantische 'kuilen' zijn uitgesleten in de rotsige bodem van de rivier. Je kunt van rotsplateau naar rotsplateau springen of je laten zakken in de diverse gaten. Met het golfstromend water lijkt het dan net of je zit te koken. De rivier is hier heel erg breed, aan de westzijde de kookpotten en oostelijk de vaargeul. Behoorlijk wat mensen zoeken de verkoeling van het water, het is een broeierig hete dag aan het worden.

Ik lunch aan de oever in de schaduw. Geen puf en noodzaak om verkoeling te zoeken, m'n zwembroek ergens onder in een tas. En het programma van vandaag schrijft fietsen voor. Nog 10 dagen nog 1000 kilometer, geen tijd om te lanterfanten dus. Een vlaams stel op de fiets is inmiddels wel omgekleed en klaar voor een frisse duik. Ik knoop een praatje aan, er komt geen reactie. Ze bevestigen het beeld van de schuchtere vlaming. Zolang ze maar blijven verkondigen dat wij 'hollanders' zoveel makkelijker contact maken en zij daarin berusten, zal het niet veranderen. Iets langer dan gepland, om mijn gemis van een zwempartijtje enigszins te vergoeden met wat meer rusttijd, breek ik na 3 kwartier op. Ik heb maar weinig zin om te fietsen in deze warmte. Voor me op de route ligt de klim die uiteindelijk leidt naar Plasne. En aan deze kant is dat een echte, met haarspeldbochten! Daar verheug ik me nu al op...



Vlak voor Chatillon begint de weg heftig te stijgen en dat is nog maar het begin. Het kost me een half uur om boven te komen. In de laatste paar bochten heb ik het ritme te pakken en gaat het vanzelf. Nu zou ik nog wel een tijdje door willen klimmen. Met de bolling van het wegdek naar de top voor me, hoor ik opeens achter me een hard sissend geluid. Ik vermoed het ergste en trap mezelf en de fiets staand naar de top, half slingerend door de zachte achterband bereik ik het bordje met hoogteaanduiding. Mijn fiets gooi ik ertegen aan en meteen begin ik de bagage eraf te halen. Tussendoor werp ik een blik op de band, inderdaad helemaal plat. In hoog tempo, voorzover dat gaat met zo'n delicate operatie als het vervangen van een band, werk ik door. Juist: de aansluiting van het ventiel is gescheurd. Vermoedelijk van de warmte en de druk bij het bergop rijden. Na het uiterst vervelende en inspannende opppompen zit de bagage er in no time weer op. Nog even een foto voor de bewijslast en ik ben weer onderweg. Drie kwartier oponthoud, alleen de bagage erop kost me al een kwartier.



Vanaf hier is de zwaartekracht me gunstig gezind, ik fiets op hoogte tot Plasne en heb dan de afdaling van de vreselijke beklimming op de heenweg. Nog geen vijf minuten van de top naar het binnenrijden van Poligny langs het ziekenhuis. De VVV vertelt me dat de fietsenmaker al jaren geleden gestopt is. De info in het boekje kan ik er echt uitscheuren. Bij de bricomarche stop ik dan maar om wat fietsspullen te scoren. Helaas hebben ze geen 28" buitenband, ik had er nu graag een in reserve gehad. De achterband begint redelijk op te raken. Ik koop wel een binnenband, want die heb ik net vervangen, en een slangetje om op mijn pomp te zetten. Nog steeds ben ik niet tevreden over het gemak van oppompen met de mini handpomp. Bij terugkomst maar eens op zoek naar iets dat beter werkt. Er volgen wat lichte hellinkjes en tegen zevenen rijd ik Arc-et-Senans binnen. Het afgelopen uur vooral de wind trotserend, die sterk is toegenomen. Het kost me even wat tijd, omrijden en vloeken voordat ik de weg naar de erg afgelegen camping vind. Het is er rustig, schoon en de mevrouw van de gemeente is erg aardig. Niets te drinken en eten, helaas. Ik ben aangewezen op wat ik nog heb, totaal geen zin om het dorp nog in te rijden. Zelfvoorzienend als altijd had ik daar in Poligny al rekening mee gehouden.

Negen uur, klaar met alle noodzakelijke dingen: de drie B's gedaan. Moe genoeg om de vierde ook ten uitvoer gaan brengen. Licht vertwijfeld of ik morgen wel fit genoeg zal zijn om weer verder te fietsen. Mijn tent staat op een gedeeld plekje. Mijn buurman komt hoorbaar uit Amsterdam, maar blijkt in Purmerend te wonen. Nu ja, dat is eigenlijk ook Amsterdam. Hij rijdt op een RIH en heeft een prachtige middenbok. Trots vertelt hij daarover, en houdt dan ook niet meer op. Gelukkig heeft ie ook wat te drinken. Tot twaalf uur staan we in het donker te oh'n, zeer ontspannen. Ik kom lekker bij van een zware en lange dag en hoef daar niet veel voor te doen. Rolf spreekt makkelijk ook over zijn angsten, en ik hoor een heel andere man dan ik zie. Uitstraling stoer, druk, beetje Pierre Wind. Maar in wat ie zegt heel gevoelig. Zijn dagindeling is voor mij een eyeopener. Hij houdt een volwaardige siesta, compleet met een uurtje of twee slapen. Ik snap wel dat hij nu nog voluit staat te babbelen. Mijn slaap wint het van mijn gaap en ik kruip in mijn slaapzak. Ik ben in het dorp van de zoutfabriek!