Dag 27 | Etappe 25 | Condes | 132,7km | 2089,3km
 |  |
De korte nacht heeft me scherp gemaakt om snel in te pakken en weg te zijn. Om kwart voor zeven op, om half negen op de fiets. M'n plan is om vandaag minstens 100 kilometer te rijden en als mogelijk meer. In de route zit een lang stuk zonder hellingen, en ook langs de Ain valt het verval mee. Poncin of zelfs Thoirette zou mogelijk zijn. Vaag proef ik dat mijn gedachten reiken naar Condes, dat houd ik bewust buiten mijn bewustzijn. Die afstand voelt als overmoedig. Met Marc de schrijver, die ik gisteren hier op de camping weer trof, rijd ik op tot Artas. Op de eerste beklimming geeft hij al stevig gas. "Pfft man, ik heb nog niet ontbeten!", roep ik hem na. Het klimmetje voorbij sluit ik makkelijk aan, in Artas slaat hij boven in het dorp af om de bakker te zoeken. Ik rijd door, haast intuitief aanvoelend dat ik er zo langs zal fietsen. Wanneer ik buiten stap met mijn ontbijt komt Marc net hijgend aangereden. Mijn eerdere gedachten hem te vragen een eind samen te fietsen laat ik varen. Hij vertelt me nog dat hij weinig fiducie heeft in het slagen van zijn plan in 14 dagen naar Maatricht te rijden. Zijn verhaal over de afgelopen dagen aanhorend merk ik bij mijzelf mijn eigen ervaring op, en de herinnering aan mijn worsteling die hij nu ook ervaart: te graag willen en 's ochtends alle energie verspelen zodat je op het eind van de dag uitgeput aankomt.
Later in Four doe ik nog wat inkopen en rijdt Marc me weer voorbij. Verderop in Frontonas zie ik zijn fiets staan bij een terras, ik overweeg niet om te stoppen. In Blyes stop ik bij de in een romantisch gebouw gevestigde epicerie voor wat yoghurt en frisdrank. Op de heenweg zag ik de mysterieuze fietser hier lunchen. Bij de watertoren van Maurice de Remens rust ik wat uit. Wanneer ik opstap vermoed ik dat ik in de verte achter mij Marc zie aankomen, ik wacht niet, mijn doel is ver en ik heb weinig 'spare time'. Mijn focus ligt bij het terugfietsen en dat voelt heel prettig, beslissingen als deze: "wacht ik wel of niet op Marc" zijn in een flits genomen. Mijn terugweg is MIJN terugweg. Vanaf nu stop ik nog maar weinig. Bij Pont d'Ain ligt het gemiddelde boven de 18, wat voor mij hoog is voor fietsen in Frankrijk. Maar hier mogelijk vanwege de vele vlakke stukken.
Voorbij Poncin volgt de mooie groene schaduwrijke en golvende route langs de Ain. Ik overweeg niet eens om hier te kamperen hoewel het stadje gezellig druk aandoet. Meer dan op de heenweg toen de vakantie in Frankrijk nog niet echt op gang was gekomen. Zo nu en dan vallen er een paar minuten wat druppels. De pauze's om mijn regenjas aan of uit te doen zijn welkome rustmomentjes. De vermoeidheid neemt nu snel toe en in gedachten zet ik mijn tent alweer in Thoirette op. Met als voordeel de huit á huit die ruim gesorteerd is. In het verder gelegen Condes is "niks niet te kopen niet".
Net als de afgelopen dagen kom ik ook nu weer veel 'tegenrijders' tegen. Met en met groet ik steeds minder enthousiast: dit is nu mijn tocht, al die anderen doen er niet meer toe. Om 5 uur bereik ik Thoirette. Eindelijk, want de laatste kilometers leken steeds minder op te schieten. Een ervaring die langzaam een verklaring begint te krijgen en volgens mij te maken heeft met de starttijd, de afgelegde weg, en de gemiddelde snelheid. De formule zou dan luiden: Ervaring tempo = snelheid / ((gemiddelde snelheid * (tijdstip - starttijd) * afgelegde weg)). En dan moet daar nog een factor bij zodat je op een getal tussen 1 en 10 uitkomt, maar voorlopig is dit een bruikbare grove benadering.
Ik doe wat inkopen nu ik er toch ben en koop zo wat tijd om mijn beslissing over doorrijden uit te stellen. Het is nog een uur naar Condes en ik ben al redelijk leeggereden. Het is drukkend warm met een van onweer bezwangerde lucht, de buitjes van het afgelopen uur hebben daar geen verandering in gebracht. Omdat het op mijn lijstje staat van zeer kampeerbare plek, het aan het water ligt, klein en pittoresk en vooral met een geweldig uitzicht op de tegenovergelegen kliffen, ga ik toch voor Condes. En natuurlijk omdat ik geen zin heb om weer in Thoirette te staan, want zo leuk was het hier nu ook weer niet. Het tijdstip maakt de laatste kilometers nog zeer aangenaam, zo tussen zes en zeven daalt een kalme rust over de natuur waarin het heerlijk pedaleren is. In Condes duurt het even voordat ik de campingbeheerdster te pakken heb. Eindelijk geïnstalleerd ben ik te moe om de 50 meter naar het meer te overbruggen. Alleen al de optie hebben om het doen is een voldoende bevrediging van de keuze hier te zijn: ik heb de vrijheid om het te doen, maar hoef daar geen gebruik van te maken.
Ik luier wat bij mijn tent en aanschouw het campingleven om mij heen. Het oudere paar met caravan dat druk bezig is in te pakken om morgen in alle vroegte huiswaarts te keren. Mijn directe buren, waarvan de man voortdurend in een mobiel telefoongesprek is verwikkeld, eerst met zijn dochter, vervolgens met een klant en dan weer met een opdrachtgever. Z'n vrouw doet de afwas en rommelt wat in de caravan. En achter mij de twee duitse vrouwen met kinderen. Ze staan dicht bij elkaar met ieder een eigen tent. Ze hebben beide een auto. Ze roken allebei als ketters en drinken daarbij behoorlijk. En heel stereotypisch snauwen ze voortdurend op de kinderen. In het duits klinkt dat meteen een stuk onaangenamer dan in welke taal dan ook. De stress van het alleen zorgen voor de kinderen staat bij hen op gespannen voet met het willen genieten van de vakantie. Ik voel me gezegend en duik met een bevrijd gevoel mijn tent in: goddelijk slapen aan de oever van de Ain! De enige vrees is dat vannacht de dam breekt...
Reliëffoto Camping Condes
Camping Condes
 | |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten