Vlaamse Meisjes

Dag 9  |  Etappe 9  |  Darney  |  90,3 km  |  748,6km

Wanneer ik mijn tent opendoe merk ik dat de zon weer schijnt, het is nog fris van alle regen van gisteren, de lucht nog een beetje vochtig. Er hangen nog wat wolken maar lang niet zo dreigend als gisteren. Dit belooft een mooie dag te worden. Ik blijf tot 8.30u liggen, sta dan op en neem me voor om eens wat sneller in te pakken. Als ik het tempo van de vlaamse dames volg kan ik het misschien voor 10u redden weg te zijn. Ze zeiden al dan te willen vertrekken omdat ze anders de camping in Darney niet op tijd zullen bereiken. Ze zijn nog niet op wanneer ik naar de douches loop. Hmm, dat was dus stoere praat dat ze altijd zo vroeg uit de veren zijn, zouden ze toch ietsje moe zijn van gisteren? Ik douche, scheer en vet mijn kruis en zitvlak in met uierzalf. De wonden die ik eerder deze week opliep zijn inmiddels geheeld. Dat spul werkt echt! Wanneer ik klaar ben met mijn externe lichamelijke verzorging ontbijt ik met kiwi, banaan en havermoutpap met zout. Ondertussen pak ik mijn spullen in. De dames zijn ook al druk in de weer en komen mijn aansteker lenen om koffie te kunnen zetten. Dit is al mijn negende dag zonder koffie en thee, het bevalt prima.



Ik bekijk hun uitrusting en zie AA-drink flesjes waarin ze olie, zeep etc. hebben gedaan. Weer wat geleerd, vanavond ga ik afscheid nemen van een glazen olijfoliefles -eraan denken een colaflesje over te houden- straks wordt het fietsen wel erg licht, of het dan nog een uitdaging is? Ik breng m'n spullen naar de tafel-bank combi om ze daar verder droog in te kunnen pakken. De grond is nog doorweekt van regen en dauw. Het commentaar van de dames op al mijn "gear" was natuurlijk te verwachten: dat ik teveel bij me heb. Om 10.00u zijn de dames klaar en staan op het punt te vertrekken. We maken nog even wat obligatoire "actie" foto's en wensen elkaar goede reis tot de eerstvolgende camping. Ze zijn ervan overtuigd dat we elkaar weer gaan zien. Ik maak me er niet druk over.

Om 10.30u ben ik ook zover: voor elf uur weg, langzaam aan begin ik het te leren. In de stad -Lunéville is echt een stad, eindelijk weer eens wat leven in de brouwerij- koop ik bij een zoete broodjes bakkerin pain-o-c, pain-o-r en croissants-oos-o. Op de drukke uitvalsweg van Lunéville stop ik bij een tankstation voor wat coke en dan ben ik echt op weg. Het uurste uur gaat moeizaam, dit begint op een patroon te lijken, ik wil maar niet m'n ritme vinden. Ik ben aan het piekeren en dat komt het fietsen niet ten goede. Focus blijft belangrijk ook bij zoiets simpels als fietsen. Blijkbaar zit er iets mij dwars en weet ik nog niet helder te benoemen wat het is. Misschien wil ik het ook nu nog niet benoemen. Na een uur of twee begint m'n hoofd op te klaren, het stomweg doorpedaleren maakt ruimte, de gedachten blijven achter, het tempo gaat omhoog.

Na St. Germain zie ik in de verte twee figuren slingeren over het asfalt. Ze lijken maar traag vooruit te gaan. Het is hier glooiend en nu eens zie ik ze wel en dan weer verdwijnen ze achter een hobbel. Ik orienteer me en geef wat extra druk op de pedalen. Na 10 minuten ben ik bij, het zijn Griet en Sharon. We kletsen even, wat kun je anders uitwisselen dan de ervaring van de laatste kilometers, het ontbijt en het weer, en we rijden een eindje samen op. We passeren Charmes -waar ik stop bij La Poste voor postzegels, alweer gesloten damn wat een achterlijk land- en op de Departementale weg neem ik de kop over van Sharon. Ik probeer even mijn tempo voor haar constant te houden maar algauw ben ik 100 meter vooruit. Ik besluit door te rijden, m'n benen voelen erg goed en het is genieten om door te trappen, het kost haast geen moeite. Na Savigny stop ik bovenaan de klim, toiletteer en eet wat. Ik wacht een paar minuten om te zien of de dames nog volgen, ik zie ze niet komen en vermoed dat ze hun bidons aan het bijvullen zijn op het kerkhof van Savigny. In volle vaart neem ik de afdaling naar Gircourt.



Peinzend over de vlaamsen, bedenk ik dat ze het misschien niet halen vandaag naar Darney, ze zouden het maar eens te ver vinden. Ik ben bezorgd of het wel goed met ze gaat, maar bedenk meteen dat hun kwelling zelfgekozen is. Gerust fiets ik verder in de overtuiging dat het goed is, snel kom ik weer in kadans. Het helling op rijden valt me steeds zwaarder. De 32+kg beginnen hun tol te eisen. Na een stevige klim na Avillers rust ik op een bankje met uitzicht op de klim. Ik pomp mijn voorband op, die al een tijdje wat te zacht aanvoelde. Na een minuut of tien zie ik een blonde hollander op een blitse gele fiets, vergezeld van de vlaamsen, omhoog komen rijden. De dames roepen: "We hebben 'm gevonden". Eerder spraken ze over deze blonde jongen die ze tegenkwamen en in hun ogen de weg een beetje kwijt was. De dames stoppen, de blonde op de gele fiets roept: "ik ben net gestopt" en rijdt door. We kletsen weer even en fietsen samen verder. Bij een bruggetje houden ze stil en ik ben weer met mezelf. Het is prettig om af en toe even samen te rijden, m'n moraal neemt toe en het vervelende gevoel van vanochtend is ook weer weg.



Ik geniet weer volop van het fietsen, de omgeving en de warmte van de zon die volop schijnt. De weg voert me naar de waterscheinding tussen noord en zuid in Jésonville. Ten zuiden van deze plaats stroomt al het water naar de Rhône, ten noorden naar Maas, Moezel en Meurthe. Ik wijk hier even van de route voor een extra mooi uitzicht. Ik zoek het hoogste punt van het dorpje -een kerk en 10 huizen groot- op en geniet van het uitzicht, de weidsheid en de wolkenlucht in het noorden. Het is zaterdagmiddag, al 4 uur geweest, ik heb niets te eten en te drinken en dus wordt het tijd om een supermarkt op te zoeken. Dit blijft dagelijks de enige zorg die ik nog heb: proviand. In een half uur rijd ik naar Darney -Daar nie- en doe wat shoppings bij de lokale kruidenier. Kruidenier ja, want die hebben ze nog in Frankrijk: Epicerie. Daar verneem ik van de gezellige en behulpzame kruidenier -die niet helemaal een kruideniersmentaliteit bezit- dat de grote supermarkt van Darney ook op zondagochtend open is, wat een geweldig land is dit toch!



Op de camping installeer ik me na wat heen en weer gewandel in de buurt van het zwembad. Het zembad ligt in een dalletje en om op de weg te komen moet je een steile klim van 15%+ overwinnen. De camping is in terassen opgebouwd en het groenste gras is boven. De keus is dus: dichtbij zwembad of het groenste gras. Ik heb wel zin in een frisse duik, wat een luxe de eerste camping met een zwembad en ook nog eens municipaal! Op het veldje grenzend aan het zwembad ontwaar ik de blonde hollander en zijn geile fiets. Ik begin daar m'n fiets te "ontzadelen" en raak meteen aan de praat met mijn buurman Ruben. Wanneer mijn tent staat nemen we gezamenlijk een duik in het zwembad. Nou ja, hij duikt -dat mag dus niet!- en ik laat me langzaam in het verfrissende water zakken. Gezeten op de rand van het zwembad praten we elkaar bij over onze reis en ervaringen. Het voelt alsof we elkaar al jaren kennen, zo makkelijk vlot het gesprek. Na het zwemmen en afdouchen -overigens prima voorzieningen hier in Daarnie- praten we onder het nuttigen van ons avondmaal -hij eet een koude pasta uit blik en prijst de supermarkt voor de ruime keuze- gewoon verder. Hij vertelt over zijn verbroken relatie en ik deel mijn ervaringen met het weer opbouwen van een eerder verbroken relatie. Wonderlijk hoe je in een uurtje zoveel te weten kunt komen van iemand die je niet eerder kende. Ook de diepgang van het gesprek ervaar ik als erg bijzonder.

Rond half tien duikt Ruben zijn tent in om te slapen. Hij wil morgen om 6 uur vertrekken. Zijn reis voert deze week nog naar Savine le Lac net voorbij Gap in de Alpen. In Luxemburg hebben z'n ouders hem met z'n fiets uit de auto gegooid en in Savine wachten ze weer op hem. Ik bel nog even met het thuisfront om te laten weten dat ik nog leef. Daarna maak ik een wandeling naar het groenere gras van het bovenste terras van de camping waar ik de dames vermoed. Ik val binnen terwijl ze net een laatste hap van hun avondeten nemen. Ze vonden het vandaag zwaar en veel en willen morgen niet meer dan 50km rijden. Na een goede nacht te hebben gewenst, ga ik naar mijn tent en werk m'n logboek bij, benieuwd wat morgen weer zal brengen.