Sleutelen & Rusten

Dag 11  |  Rustdag  |  Marnay  |  0 km  |  873,7km  |

Zes uur en ik ben klaar wakker. Onrustig omdat ik vandaag niet veel en ver zal fietsen. Wanneer ik mijn tent uitkom, zie ik dat Jos en Ans al aan het opbreken zijn. Ze willen vandaag voor zevenen vertrekken. Het moet niet veel gekker worden, is dit nu vakantie? Ik maak een wandeling over de camping en fotografeer de zonsopkomst. Lekker gevoel om zo vroeg op te zijn en te weten dat dit een rustdag wordt. Ik hoef me niet te haasten, niet in te pakken en niet te zweten van het inpakken van mijn spullen. 1 dagje rust! Ik plan alvast de dag, zoals iedere dag maar nu zonder kaart en routeboek. Vroeg naar de bakker, lekker uitgebreid ontbijten, ik barst van de trek. Daarna de fiets in onderhoud en vanmiddag het zwembad en verder niets maar dan ook niets doen, behalve wat boodschapjes. Om zeven uur begint het alweer flink warm te worden, ik ben de eerste klant van de bakker. De bakkersvrouw haalt even haar wenkbrauwen op bij mijn bestelling, croissaints-aux-aumandes, pain-au-chocolat, pain-complet, croissants, van alles 2. Buiten begin ik meteen aan een sjokobroodje. Terug op de camping zwaai ik een ouder echtpaar uit, ik had ze nog niet eerder gezien. Zij wil wel een praatje maken maar hij is al gericht op weg rijden, ze hebben even woorden. Jammer dat ze niet enkel kunnen genieten van het hier en nu zijn.



Weer bij mijn tent aangekomen zie ik dat alle fietsers nu op zijn, Ruben is al vertrokken en Nathalie bijna bepakt. De tent van Tine en Johan is nog dicht, zij zijn duidelijk meer de levensgenieters dan de anderen. Ik begin mijn fietsinspectie met de onderkant, fiets op de kop en derailleur, spaken, banden en wielas nalopen. Wanneer ik de band aanraak merk ik dat het wiel van links naar rechts beweegt. Ik pak het wiel stevig vast en zet een voet op het zadel om de fiets te fixeren. Inderdaad er zit een behoorlijke speling op de as, het wiel gaat zo'n 2 cm heen en weer, dit verklaart ook de vreemde geluiden die ik gisteren onderweg af en toe hoorde. Meteen besef ik hoe gelukkig ik ben dat ik tot hier gekomen ben: geen pech onderweg en er is een fietsenmaker in dit dorp! Maar goed, zover is het nog niet, eerst zelf maar eens mijn tools pakken. Wanneer ik de gereedschapstas uit de juiste fietstas heb gehaald druip ik alweer van het zweet. Al snel ben ik er achter dat ik iets vergeten ben: een conus sleutel voor het verstellen van mijn naven, tja en dan mis ik ook nog twee sleutels om de moer en contramoer los te draaien, hopeloos. Dit wordt niks zo.

Ik ga maar eens testen hoe goed ge-ekipeerd die Nathalie werkelijk is. Op mijn vraag: "heb je ook een naaf sleutel" lacht ze me vriendelijk tegemoet (of uit?) en knikt nee: "Nie nodig, speling op de as komt nooit niet voor". Ik loop een tent verder naar Tine en Johan, waar ik Johan net uit de tent zag komen. Het is na achten en ik vermoed dat ze nu van de hitte hun tent uitdrijven. Johan beaamt dat meteen. Ik vraag het toch -hoewel ik op mijn vingers kan natellen dat zij geen gereedschap bij zich hebben- en het antwoord is inderdaad nee. De tegenvraag laat niet lang op zich wachten: of ik straks nog even kan helpen met het afstellen van de derailleur. Omdat ik er toch ben doen we dat meteen, Johan blij, Tine blij en ik zit nog steeds met speling op mijn as. Om mijn humeur op te vijzelen vertellen ze en-passant dat de fietsenmaker op maandag gesloten is. Naast hun tent staat een -in mijn beleving- enorme bungalow tent. Er steekt net een slaperig hoofd om de ingang dat verbaasd is over alle drukte zo vroeg. Ik stap er op af. Ik maak kennis met Marco die samen met Jan -die ligt nog te ronken- hier een paar dagen staat om te wandelen. Hij begint voor mij te rommelen in de achterbak van hun auto en vraagt tussendoor aan Jan waar hij precies moet kijken. Na een paar minuten graven in de verschillende tassen komt er een maximaal formaat bahco tevoorschijn. Die gaat zeker niet passen. Ik bedank en loop terug, zwaai Nathalie uit en stap op om het dorp maar eens te verkennen, misschien een garage, misschien heeft de super sleutels of is er een franse gammel. Ergens komt er nog een stemmetje "je kunt ook naar Besançon fietsen" in mijn hoofd op. Dat duw ik maar even terug.

Ik vraag bij de bakker, bij de tabac en aan mensen op straat. Ze verwijzen me naar diverse locaties maar veel vertrouwen stralen ze daarbij niet uit. Ze zijn zelfs erg twijfelachtig over de genoemde fietsenmaker, "is er een fietsenmaker hier?" vragen ze mij. Ik ga op zoek naar l'information die is naast het gemeentehuis maar ook op maandag gesloten. Damn, het stemmetje Besançon wordt sterker. Ik kom uiteindelijk uit bij de balie van het gemeentehuis. Twee dames zitten erachter, een van hen staat me te woord. Zo goed als het gaat, leg ik mijn probleem uit: fietsenmaker, vvv, probleem met mijn as -ik heb uit mijn routeboek het technisch lexicon uit mijn hoofd (en wel hierom) geleerd- en tools nodig. Ze begrijpt het maar half maar achter haar luistert een man -die net binnenkomt- met een brede glimlach op zijn gezicht mee. Hij maant me even te wachten en dat hij me dan komt helpen. De dames beginnen te kirren en roepen uit: "nu komt het goed hoor want hij is de technicien". Dat zullen we nog wel eens zien denk ik bij mezelf. Totnogtoe heb ik geen fransman ontmoet die ook maar iets van fietsen weet.

Na een paar minuten komt hij achter de balie vandaan en maant mij mee te lopen naar buiten. Hij vraagt me te wijzen waarvoor ik een sleutel nodig heb en opent de deuren van een grote bus waarop hij erin klimt en hevig begint te rommelen in een paar gereedschapskoffers. Met 2 sleutels in de hand en een bedrukte uitdrukking op zijn gezicht, klautert hij weer naar buiten. De steeksleutel 15 is te breed maar wel de goede maat. Hij schudt een paar keer zijn hoofd en dan gaat er een lichtje branden. Hij zegt: "stap op je fiets en rijd achter me aan, we gaan naar m'n atelier". Hmm, ik weet niet wat ik hier allemaal van moet denken, m'n moeder zij altijd: "niet met vreemde mannen meegaan". We gaan in optocht door het dorp, blijkbaar is de man bekend hier want iedereen zwaait en lacht naar hem. Ik ben benieuwd hoever het is, gelukkig valt dat reuze mee. Na een paar straatjes draaien we een parkeerplaatsje op waar ik twee grote garagedeuren zie met daarop "sapeurs-pompiers". Verdomme hij is een brandweerman, nu geloof ik zeker in een oplossing! Benieuwd waar ie mee op de proppen komt.



We stoppen voorbij de garages, hij opent de deur van zijn werkplaats en ik steek mijn hand uit. Als deze man me gaat helpen dan wil ik zeker zijn naam weten. Hij stelt zich voor als Christophe, hij is sergeant en adjudant-de-chef. Voordat ik een gesprekje kan aanknopen is hij al aan het werk met een stuk staal en een slijptol, een fransman die van aanpakken weet, het moet niet veel gekker worden. Binnen enkele minuten staan we z'n provisorische conussleutel te proberen op het achterwiel. Na twee keer aanzetten verdraait een van de wangen van de sleutel, deze slaan we met een hamer terug en proberen het nog een keer: zelfde resultaat. Terwijl we zo bezig zijn gaat de pieper (da's geen aardappel maar een term voor de alarmontvanger), er is iets aan de hand. Christophe laat alles uit zijn handen vallen en rent naar de kazerne. Hij rukt een vel papier uit een soort fax en leest snel de instructies. Binnen een paar minuten komen er verschillende mensen aangereden. Ze krijgen orders van Christophe, nemen plaats in de bus en rijden met toeters en bellen het terrein af. Christophe komt weer naar mij toegelopen. "Wat is er aan de hand", vraag ik, en: "moet jij niet mee?". Een steek-ongeval: iemand met een allergie is gestoken door een bij of een wesp. Daarvoor hoeft hij niet op pad, dit zijn de standaard uitrukken in Marnay.

Christophe gaat weer voor mij aan het werk, pakt een nieuw stuk staal en maakt een betere uitvoering van de conussleutel, de bek niet aan het uiteinde maar zijwaarts gericht. Na een paar keer bijslijpen voor de maat hebben we succes. Het wiel gaat in de bankschroef en ik stel de naaf af. Eruit en testen, te strak: ik laat het hem ook even controleren. Nog een keer terug iets losser en een laatste test. We lachen beiden breeduit: geslaagd! Ik bedank hem uitvoerig maar dat wimpelt hij af, vraag hoe ik hem dan kan bedanken en hij steekt zijn hand uit: we schudden de hand en daarmee is het afgedaan. Hij heeft weer iemand geholpen, daarmee heb ik hem geholpen! Ik vraag of ik hun voertuigen mag zien en wil wat weten over hun alarmeringssysteem en communicatie middelen. En natuurlijk moet hij op de foto, daar is hij duidelijk verlegen mee, maar hij poseert uiteindelijk toch. Met een laatste handdruk nemen we afscheid en met een juichstemming in mijn lijf fiets ik het dorp in.



Ik doe boodschappen, zwerf langs de plaatselijke bouwmarkten en koop bij de tweede een extra blik gas en zoek een steeksleutel om de moeren van mijn as te kunnen losdraaien. Daar heb ik er 2 van nodig en helaas zijn ze hier uitverkocht, ik word verwezen naar de plaatselijke winkel van sinkel. Die canqaillerie blijkt ook op maandag gesloten, dus die sleutel komt later nog. Hierna ga ik terug naar de camping, ff lunsen en douchen in de nood-sanitatir gebouwtjes waar het een redelijke troep is. Buiten ligt het werk aan de nieuwe gebouwtjes stil. Daarna zoek ik aan de rand van het zwembad een ligstoel en een plaatsje in de schaduw. Het is vandaag weer warmer dan gisteren, stralend blauwe lucht waarin in de loop van de middag wat helderwitte wolken vormen. Ik lees en slaap wat en rust heerlijk uit, niets doen is het hoogste!
Om half vier zie ik de vlaamse dames het klaphekje bij het zwembad passeren. Ze zijn weer bij! Vanochtend om 8 uur vertrokken ze uit Port s/Saône, kwamen onderweg de broer van Griet nog tegen in Gy en zijn blij dat ze nu een verfrissende duik kunnen nemen. In het zwembad kletsen we wat bij, ik merk dat ik al snel verbrand in het water en ga nog even verder niets doen op de ligstoel. Rond half zes kom ik weer in actie: boodschappen doen en het avondeten regelen.

Wanneer ik rond zevenen aan mijn aperitief zit, rijdt een stelletje met volbepakte fietsen voor het veldje langs. Waar vanochtend Nathalie nog stond, parkeren zij hun fietsen en gaan vervolgens uitgeput op het gras zitten, snaaiend de chips verorberend en gulzig cola en ander fris naar binnen gietend. Ik loop even naar ze toe om kennis te maken en neem mijn chips en bier mee. Alexander & Annemarie komen uit Utrecht en zijn zaterdag in Nancy gestart. Ze hebben er dus een dag korter over gedaan om hier te komen dan de vlaamsen. Voor hen is het ook de eerste keer dat ze dit doen en het valt ze niet mee. Ik hoor vooral Alexander erg klagen over alle tegenslag, het is mij duidelijk dat hij erg vermoeid is. Annemarie blijft ondanks de hitte, uitputting, mindere kracht, het klagen van Alexander, toch lachen. Een moedige meid. Wanneer ze wat zijn bijgekomen help ik Alexander met het afstellen van zijn derailleur. Ik kan hier wel een fietsenshop beginnen!